Ducati Monster 1200S test: Wolf in (prachtige) schaapskleren

04-10-2015

We schrijven medio juni wanneer we bij Brikkels ons buigen over een zeer zwaar dilemma: welke motoren nemen we dit jaar mee naar de Eifel? Waar we in eerste instantie dachten aan een mooie vergelijkingstest tussen vier lichte nakeds of sportmotoren werden al snel beestachtige motoren geopperd zoals de Ducati Panigale en de BMW S1000R. Om met dat geweld mee te kunnen komen had ik wat pittigers nodig dan een 300cc en dus viel mijn oog op de wonderschone Ducati Monster 1200S.

Keuzes, keuzes, keuzes..

We gaan nu al een behoorlijk aantal jaar richting de Eifel, ook voordat we met Brikkels waren begonnen, en eigenlijk heeft van al die keren het weer alleen de eerste keer een beetje meegewerkt. Dat was ook een belangrijke reden voor ons om vorig jaar de Ducati Multistrada S, BMW R1200GSA en Triumph Tiger XC mee te brengen, voor dat extra beetje bescherming tegen de elementen (lees: regen). Maar hoop doet leven en de hoop op een aangenaam zonnetje en een temperatuurtje van 25 graden lijkt me medio augustus niet te veel gevraagd, dus besloot ik vol goede moed en tegen beter weten in te kiezen voor deze prachtige naked. De reden? Lastig te verklaren, het was dan ook meer een keuze met het hart dan met het hoofd. Collega Hugo was vorig jaar zeer enthousiast over de Ducati Monster 821 en aangezien de 1200S de completere, krachtigere én duurdere broer is van eerdergenoemde móét ik met mijn keuze haast wel de spijker op z’n kop slaan. Tenzij het met bakken uit de hemel komt natuurlijk.


Onderweg

Een week voor zo’n tripje begint het al een beetje te kriebelen en worden verschillende weer voorspellende websites regelmatig gecheckt, alsof ik door de pagina telkens opnieuw te verversen een positieve invloed zou kunnen uitoefenen op de gedane voorspellingen. Want je raadt het al; die zijn niet al te best. Naarmate het weekend dichterbij komt werden de vooruitzichten al beter en op de dag van vertrek is het ’s ochtends vroeg regenachtig maar zou het de rest van de dag alleen maar verbeteren, wat een geluk! Zonder deze keer uitgebreid een route uit te stippelen zetten we koers richting Treis-Karden, het eerste stuk richting Mönchengladbach over de snelweg om vanaf daar de navigatie een bochtige route te laten uitstippelen richting plaats van bestemming. “De kosten gaan voor de baat uit” luidt het spreekwoord, welke zeer toepasselijk is voor deze rit. De snelweg is namelijk niet per se hét gebied waar je je 145pk sterke naked, zonder overduidelijke windbescherming, wilt uitlaten. Daarom is de verrassing ook des te aangenamer dat de koplamp met zijn zeer doordachte design zorgt voor windbescherming die ik voorafgaand aan deze test niet had verwacht! Daarnaast is de zithouding waar de Monster mij in dwingt eigenlijk redelijk comfortabel te noemen. De knieën worden in een ietwat sportieve houding gedwongen maar de hoek is geenszins storend en bovendien staat het stuur dichtbij me waardoor ik behoorlijk rechtop zit. Ik denk dat ik de 220km snelweg zonder al te veel fysieke ongemakken wel kan volmaken.



Tijdens de rit over de snelweg realiseer ik me snel dat Ducati er alles aan heeft gedaan om de Monster 1200S zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en daar bovendien in geslaagd is. Zoals ik al zei is de zithouding dik in orde en heb ik eigenlijk maar weinig last van de wind. Voor de snelweg heb ik ervoor gekozen de Ducati in de ‘Touring’ mode te zetten zodat ik wel van het volle vermogen kan genieten maar tegelijkertijd een wat minder harde schop onder m’n kont krijg als ik onzorgvuldig aan de gashendel trek. Bovendien zijn de ‘Ducati Traction Control’ (DTC) en ABS wat alerter waar vooral die laatste goed van pas komt aangezien het wegdek nog behoorlijk nat is. Leuk detail van de verschillende rijmodi is dat per setting de lay-out van het dashboard veranderd. In de ‘Sport’ mode is bijvoorbeeld de toerenteller prominent in beeld terwijl in de ‘Urban’ mode er helemaal geen toerenteller wordt weergegeven en de snelheid juist duidelijk wordt weergegeven. Overigens is de rest van het TFT-display erg goed zichtbaar, zelfs wanneer het zonnetje doorbreekt en deze vol op het display schijnt. Het enige dat ik persoonlijk mis aan het display is een gear indicator die zeker op een Ducati van pas kan komen met de traditioneel “lange” versnellingen.

Rijbewijs-kwijt machine

Dat de 1200cc grote Testastretta geen uitblinker is op het gebied van zuinigheid zal geen verrassing zijn, maar met een verbruik van 1:15 op de snelweg valt dat me nog alles mee. Bovendien kleeft er nog een voordeel aan zo’n pitstopje; dit is een uitgelezen mogelijkheid om zo hard mogelijk de snelweg op te spuiten! Terwijl ik me schrap zet voor wat komen gaat moet ik het gas alweer loslaten om het niet té bont te maken. De L-twin knalt je zonder blikken of blozen naar snelheden waar ze bij de politie maar één antwoord op hebben: rijbewijs inleveren. Nu mijn zintuigen wat beter gekalibreerd zijn op wat ik dit weekend kan verwachten van de Monster realiseer ik me hoe prachtig het geluid klinkt uit de standaard (!) dempers. Het 2-1-2 uitlaatsysteem met de esthetisch zeer geslaagde einddempers produceren een symfonie waar menig uitlaatproducent jaloers op zal zijn. Bovendien zorgt de toevoer van extra lucht ervoor dat alle onverbrande gassen toch nog worden verbrand; beter voor het milieu én beter voor de oren want een heerlijk ploffende uitlaat! Niet alleen de einddempers zijn in mijn ogen geslaagd, ook de uitlaatbochten vanuit het motorblok zijn met hun rondingen een plaatje om naar te kijken. Enig nadeel van deze constructie is dat de uitlaatbocht van de voorste cilinder wel erg dicht langs je rechterbeen loopt en tijdens een ritje door de stad of in de file kan dat behoorlijk warm worden. Het gezegde luidt dan ook niet voor niets: wie mooi wilt zijn moet pijn lijden en alhoewel pijn in dit geval overdreven is, is mooi zijn dat absoluut niet.

Indrukwekkende specs

Natuurlijk heb ik de Ducati Monster 1200S niet gekozen om comfortabel over de snelweg te zoeven en ik ben dan ook blij dat het moment daar is om het resterende deel van de reis voort te zetten op de B-wegen. De Monster heeft met z’n 209kg (rijklaar) best wel wat overtuiging nodig om daarheen te gaan waar ik dat wil, iets waar Ducati’s bekend om staan. Maar als ik gaandeweg de Duc beter leer kennen, voel ik me steeds meer één worden met de motor. Daardoor wordt de rijervaring nog intenser; remmen, schakelen, verzitten en accelereren gaat vloeiender en ik ben steeds meer aan het genieten! Vooral het remmen en accelereren zijn zeer intens; de immense remschijven met een diameter van maar liefst 330mm levert volgens Ducati prestaties waar Superbikes zich niet voor hoeven te schamen. Ondanks dat ik daar niet op heb gereden kan ik je vertellen dat de remmen werken. En goed ook. Een lichte beroering van de remhendel zorgt voor vertragingen die ik, tot op heden in mijn carrière als testrijder althans, nog niet heb meegemaakt. Ik heb echter nooit het gevoel dat de Brembo M50 Monobloc remklauwen ‘happen’ en het feit dat het ABS zelfs in de Sport stand over m’n schouder meekijkt is een geruststellend gevoel. Helaas vertalen de prestaties van de voorrem zich niet naar de achterrem want die werkt niet of nauwelijks, alhoewel deze met zo’n puike voorrem nagenoeg overbodig is.

Knallen

Het geweld waarmee de Monster 1200S vooruitsnelt in de Sport stand is fenomenaal. Dat is nogal een binnenkomer voor deze paragraaf, maar zeker niet overdreven. Het is niet zo opgefokt als ik eerder dit jaar ervoer met de MV Agusta Dragster RR maar vooral erg voorspelbaar, in de meest positieve zin van het woord. Powerwheelies zijn meer regel dan uitzondering maar ook die voel je aankomen, iet dat voor mij zeer belangrijk is als ik met 145pk onderweg ben. Het vermogen wordt mooi evenredig uitgesmeerd over het toerenbereik waar rond de 7.000RPM nog een lichte ‘encore’ wacht waarna het topvermogen vervolgens bereikt wordt bij 8.750RPM. Ik had graag een quickshifter gezien maar de hydraulische koppeling doet z’n werk uitstekend, met name de ‘slipper clutch’ komt van pas bij het abrupt op laten komen van de koppeling bij bruusk terugschakelen. De Öhlins vering met de kenmerkende gouden kleur steekt in mijn ogen prachtig af met het Ducati rood en het zwart van de velgen. Zolang het asfalt van de Eifel zo strak is als een biljartlaken, wat het verbazingwekkend genoeg vaak is, geeft de Öhlins perfect door wat er onder je gebeurd wat veel ‘feeling’ met de motor creëert. Zodra het echter wat hobbeliger wordt, wat zelfs in de Eifel kan gebeuren, is de straffe standaard afstelling van de vering minder plezant en heeft ‘ie er duidelijk meer moeite mee om de hobbels netjes weg te filteren wat resulteert in een ‘bumpy ride’. Uiteraard zijn de veringen volledig instelbaar dus er is ongetwijfeld ruimte voor verbetering maar de Öhlins staan perfect afgesteld voor de “normale” wegen en daarom ik besluit om daar niet aan te zitten en die paar hobbels voor lief te nemen.

Fotomodel

Aangezien het zo’n mooie dag is besluiten we gelijk om wat foto’s te maken en ondanks dat we met een aantal mooie bikes onderweg zijn (MV Agusta Stradale, BMW S1000XR en Triumph Tiger 800XCx), is de Monster 1200S, in mijn ogen althans, veruit de mooiste. De velgen zijn om je vingers bij af te likken en de enkelzijdige swingarm zorgt ervoor dat de eerdergenoemde velg nog beter te zien is. Het passagiers zitje is eenvoudig voor de dag te toveren middels het verwijderen van een paar schroeven waardoor je in een handomdraai iemand mee kan nemen. Doe je dit niet, dan blijven de lijnen van de motor mooi intact. De zeer mooi gevormde metalen brandstoftank van 17,5L zorgt voor een zijaanzicht waar de camera geen genoeg van lijkt te krijgen. Om de Monster nog toegankelijker te maken heeft Ducati de motor bovendien uitgerust met een verstelbaar zadel waardoor de minimale hoogte (785mm) en maximale hoogte (810mm) een groter bereik van mensen moet kunnen herbergen. En het bekende Ducati trellis frame ziet er niet alleen goed uit, het is ook zeer licht waardoor de 209kg gehaald kan worden. Het is dan ook niet voor niets dat mensen omkijken als de Monster 1200S voorbijrijdt, wanneer ik nou rondrijd door de stad of door de Eifel. De Ducati heeft iets klassieks om zich heen, geen schreeuwerig uiterlijk maar juist zeer elegant.

Conclusie

In mijn ogen is de Ducati een alleskunner. Grote afstanden kunnen worden afgelegd met meer comfort dan je zou denken, de Monster kan hard, erg hard, en dankzij de Urban mode kan je in de stad prima uit de voeten dankzij de minder agressieve gasresponse en ‘slechts’ 100pk. Bovendien zijn er drie uitbreidingen beschikbaar; Sport pack, Touring pack en Urban pack met elk hun voordeel voor de omgeving waar je je Ducati van plan bent het meeste te gebruiken. De Monster 1200S heeft echter wel een flinke prijs: €17.990,-. Het is per persoon verschillend of de extra’s die de S biedt ten opzichte van de standaard Monster de extra €2.700 waard zijn maar deze bike doet wat een naked hoort te doen en nog beter: je de essentie van het motorrijden laten beleven.


Tekst: Dennis
Foto’s: Brikkels.nl




Opties

Lettergrootte:

Poll

Met de motor op vakantie?


Ja Nee

Contact

Vragen of opmerkingen? neem hier contact met ons op!

Motor Marktplein

Wilt u als dealer uw motoren aanbieden via het Motor-Marktplein dan kunt u zich hier aanmelden

KW - PK

KW
PK