KTM 1290 Super Duke R test: Ultiem rijplezier!

13-10-2014

Daar zit je dan, buik plat op de tank, rechterhand in toenemende mate draaiend aan de gashendel en met je ogen gefocust op de Duitse snelweg die voor je ligt. De vrachtauto’s lijken stil te staan en de bomen langs de zijkant van de weg zijn vervangen door een waas van groen en her en der zie ik een wazige blauwe lijn van wat een ongetwijfeld een verkeersbord zal zijn. Een vluchtige blik op de kilometerteller doet het adrenaline level in mijn lijf toenemen en ik vraag me af waar dit eindigt!? Ik rijd 250 km per uur en merk dat de motor sneller wilt, het wilt meer, het wilt extreem!

Als ik het na een minuutje voor gezien houd heb ik even de tijd om het adrenaline niveau tot normale waardes te laten dalen alvorens mijn collega’s op de BMW 1200GS Adventure, Ducati Multistrada S en de Triumph Explorer XC mij weer ingehaald hebben. Wow, wat een vermogen! En werkelijk waar in elke versnelling heb ik het ‘wow’ effect. Dit belooft een leuk weekend te worden want ik ben, samen met de overige Brikkels, op weg naar de Eifel om daar in 3 dagen tijd zoveel mogelijk bochten te pakken en plezier te maken met de KTM 1290 Super Duke R.

Extreem vermogen
In de aanloop naar dit weekend werd ik lekker gemaakt met het nieuws van KTM dat Arie Vos op de Ducati Club Races op het circuit van Assen op een straatversie van de KTM 1290 Super Duke R de tweede plek op het podium wist te behalen tussen het Ducati Panigale geweld door. Een prestatie van jewelste waar KTM met recht trots op is. Of ik net zoals Arie Vos het maximale uit de KTM kan halen is op zijn zachtst gezegd twijfelachtig, maar ik ga wel een poging wagen. Binnen de toegestane grenzen uiteraard en ik ben dan ook blij met de Duitse autobahn die zich perfect leent voor hoge snelheden en in de Eifel kan ik binnen de snelheidslimiet genoeg sportieve bochten nemen waarbij ‘the Beast’ uitstekend getest kan worden.

Naast het vermogen valt mij op de snelweg met name op dat ik een speelbal ben van de wind. Waar mijn collega’s zich met handvatverwarming en grote windschermen al cruisend zonder ongemak richting de Eifel begeven is het voor mij op mijn oranje vriend ‘afzien’. Afzien tussen haakjes, aangezien ik mijzelf er elke keer na het vervloeken van de wind aan herinner dat ik op een super machine zit die beter tot zijn recht op B-wegen en ik kan dan ook niet wachten tot dat de rechte snelweg zich verruild voor een bochtige B-weg. Overigens, met mijn buik plat op de tank is de windbescherming wel dusdanig dat je relatief comfortabel duizelingwekkende snelheden kan behalen. Eenmaal aangekomen op de bochtige B-wegen waar ik zo naar verlangde stelt de KTM mij in eerste instantie tegen alle verwachting in teleur. In de korte periode dat ik op ‘the Beast’ rijd heb ik nog geen juist bochtengevoel ontwikkeld en ik begin een kleine twijfel te krijgen waarbij ik mij afvraag of de KTM wel de Beast is die ik mij vooraf had voorgesteld. Ok, op de snelweg was ik zeker onder de indruk van het vermogen en de soepelheid waarmee de motor het vermogen opbouwt, maar het zal toch niet zo zijn dat de 1290 Super Duke R het laat afweten op zijn rijeigenschappen in de bochten?

Rijeigenschappen
Ik kan alvast verklappen dat dit puntje van kritiek dat ik tijdens de eerste ‘Eifel-dag’ ervoer als sneeuw voor de zon is verdwenen in de resterende twee dagen. Het is een kwestie van wennen, en wanneer de motor en ik als berijder op één lijn zitten kan het stuurfeest beginnen. En man man man, wat een feest was het!  Dat gezegd hebbende was het sturen de eerste dag zeker een punt dat in mijn hoofd bleef rondspoken. Op de heenweg, de eerste Eifel dag, vraag ik dan ook bij het tanken aan een collega om even van motor te verwisselen zodat ook hij zijn visie over het bochtengedrag van de KTM kan geven. De meningen blijken verdeeld te zijn en ik was klaarblijkelijk alleen in mijn gedachte dat het sturen niet helemaal soepel loopt. Ik besluit dan ook het te wijden aan mijn eigen onvermogen om binnen een dag te wennen aan een nieuwe motor zo extreem als de KTM 1290 Super Duke R. De extreemheid van de motor komt overigens zeer beperkt terug in het verbruik. Met 1 liter op 16 kilometer doet de 1.3 liter motor het lang niet slecht en met  een 18 liter tank kan in theorie 288 kilometer rijden. Ook dat is zeker niet verkeerd voor een snelheidsduivel als de 1290 Super Duke.

Na mijn twijfels van de eerste dag merk ik de tweede dag en tientallen bochten later dat ik steeds meer plezier krijg op en met de 1290 Super Duke R. In het begin moet je toch even wennen aan de instellingen van de motor en zijn mogelijkheden. Nu ik het menu een beetje ken, dat overigens zeer goed leesbaar is en daarnaast intuïtief te bedienen is, speel ik ook rustig met de verschillende instellingen. Waar we het eerste uur veel regen en gladde wegen hadden heb ik de stand op rain gezet waardoor het vermogen grotendeels beteugeld wordt van 180 pk naar ‘slechts’ 100 pk, de gasresponse minder heftig is en de ABS en tractiecontrole op de maximale stand ingesteld staan. Kortom, de elektronica zorgt ervoor dat de paardjes even opgesloten blijven zitten en ongeduldig wachten tot ik door een simpele wijziging in het menu de sportstand selecteer en het volle vermogen los kan. Overigens, als je van de wheelies en het ‘gummen’ bent is het een kwestie van de MTC (tractiecontrole) uitschakelen en gaan. In versnelling 1,2,3 en met wat hulp in 4 kiest de Beast ‘gewoon’ het luchtruim en het spelen kan dus beginnen. Boven de 4000 toeren komt het vermogen los en zonder uitzondering  sta ik elke keer weer verbaasd over het vermogen.

Vertrouwenswekkende elektronica
Met zoveel vermogen heb je ook een goede remcapaciteit nodig. Dit is op de KTM 1290 Super Duke R geregeld door Brembo en tijdens het testen krijgen de remmen een dikke voldoende. De ABS grijpt niet te snel in en is daarnaast in te stellen op een Supermoto setting waarbij het slippen van het achterwiel tot op zekere hoogte toegestaan is. ABS en de overige elektronica in de 1290 Super Duke geven naast de goede remmen een bak vertrouwen. De hellingshoekafhankelijke tractiecontrole (MTC) merkt wanneer het achterwiel een onevenredige versnelling van het aantal toeren maakt ten opzichte van het voorwiel en het vermogen wordt dan in no-time aangepast zonder dat ik als berijder eigenlijk iets merk. Dit is bijvoorbeeld handig bij het uitaccelereren van de bocht om Dani Pedrosa-achtige highsiders te voorkomen (zie filmpje).

In de sportstand, met een minimaal ABS en MTC niveau wordt je nog steeds goed beschermd voor een onbesuisde handbeweging en dit werkt subliem. Gaat het net even te snel, dan licht er een lampje op in het dashboard en zonder dat de motor gaat bokken wordt mijn ‘foutje’ opgevangen en kan ik zonder kleerscheuren mijn weg vervolgen. Met een motor die standaard €17.952,-  kost (de 2015 versie) vind ik dit wel een veilige gedachte en het merendeel van de reis heb ik dan ook in deze stand doorgebracht. De overige twee standen zijn ‘street’, waar je wel de volle 180 pk maar waar de ABS en MTC op hogere standen zijn afgesteld en waar het ride-by-wire systeem op een meer subtiele manier de handelingen van mijn rechterhand verwerkt, en de al eerder besproken ‘rain’ stand waarbij het vermogen terug wordt geschroefd naar 100pk en waar het ride-by-wire systeem wederom niet zo fel reageert als ‘ie dat doet in de sportstand. Maar, zo denk ik bij mijzelf, waarom zou je een extreme streetfighter als de 1290 Super Duke rijden als je hem vervolgens op een relatief tamme stand instelt en daardoor niet het maximale uit de machine kan halen. Voor mijn weekend in de Eifel wil ik in ieder geval lekker sportief de bochten door waardoor ik bijna onafgebroken in de sportstand heb rondgereden.

Nadelen?
Na de tweede dag in de Eifel merk ik dat bij het maken van de notities van mijn bevindingen ik met een glimlach denk aan morgen wanneer ik weer mag toeren op mijn nieuwe vriend. In de tussentijd bedenk ik wat negatieve punten die een balans kunnen bieden tegen het ogenschijnlijk onbegrensde vermogen, goede stuureigenschappen, indrukwekkende elektronica, een goede rem, en had ik het al over het onbegrensde vermogen gehad? Het is misschien niet helemaal eerlijk voor dit type motor, maar het gebrek aan windbescherming vind ik een nadeel. Toegegeven, als je zo’n motor koopt dan weet je dit vooraf en je kan je hier dan ook op instellen zodat het minpunt voor lief wordt genomen. Daarnaast vind ik dat de motor onder de 4000 toeren een beetje nukkig wordt, laag in de toeren op een hobbelweggetje is niet ideaal ondanks dat het ride-by-wire systeem dusdanig goed is ingesteld dat het ‘aan-uit’ effect van het gas geven niet of nauwelijks voelbaar is. Het grootste negatieve punt vond ik het stepje waar ik constant met mijn voet vanaf gleed. Ik zou deze dan ook direct na aanschaf vervangen voor een meer stroever model waar mijn voeten, zeker in de wat snellere bochten tijdens ‘raceomstandigheden’, gewoon op het stepje kunnen rusten. Een laatste puntje van kritiek is de lange gearing waarbij de 5e en 6e versnelling eigenlijk overbodig zijn. Bij snelheden tussen de 100 - 150 km per uur kan je net zo goed in de 4e versnelling rondrijden zonder enig probleem. Schakel je naar de 5e of 6e versnelling dan kom je onder de 4000 toeren en begint de motor zoals gezegd zich niet meer optimaal thuis te voelen. In de praktijk op de openbare weg is de 1290 Super Duke R dus eigenlijk te lang gegeard, het alternatief door middel van een kortere gearing zou echter betekenen dat de motor nog sneller op zijn achterwiel wil gaan waardoor de keuze van KTM begrijpelijk is.


Rondje rondom de motor
De derde en laatste dag in de Eifel hebben we naast het rijden ook de fotoshoot in de planning staan. Een mooi moment om de motor van dichtbij te bekijken in het rondje rondom de motor. Uit de reacties van de overige Brikkels blijkt dat smaak per persoon anders is, en waar ik de motor esthetisch prima in orde vind, vinden mijn collega’s dit niet per se het geval. De kenmerkende hoekige vormen van de KTM vinden we terug op de Super Duke en door middel van de stickers in combinatie met de oranje kleur kan je het niet missen dat we hier met de 1290 Super Duke van KTM te maken hebben. De Arkapovic demper blokkeert een gedeelte van de swingarm waardoor de enkelzijdige swingarm gedeeltelijk bedekt wordt. Echter, het geluid wat de Akra daarvoor in de plaats brengt weegt op tegen dit esthetisch minpuntje en al met al vind ik de motor zeer geslaagd. De kwaliteit van de onderdelen straalt er vanaf door onder andere de in het oog springende WP Suspension schokdemper en upsidedown voorvork. De voorlamp, die naar mijn idee een beetje het gevoel van een wespuiterlijk geeft wordt tijdens het rijden automatisch bediend en hoewel dit een zorg uit handen neemt had ik liever gezien dat ik dit manueel kan aanpassen al naar gelang mijn eigen wensen. Het led achterlicht is mooi weggewerkt in de strakke kont van de 1290 Super Duke R. De claim van KTM dat er zit geen grammetje vet te veel op zit is dus geen loze uitspraak.


Conclusie
Nadat de KTM zich gewillig op de foto heeft laten zetten stappen we weer op om met behulp van de Garmin Zumo via een bochtige route huiswaarts te gaan. Nog even een uurtje of twee genieten van het rijgedrag van de KTM in de bochtige omgeving van de Eifel. Als ik na die twee uur weer de saaie A2 in Nederland pak bedenk ik mijn eindoordeel van de motor. Het mag geen verrassing zijn, als ik het geld had zou ik zonder twijfel mijn motor collectie uitbreiden met deze KTM 1290 Super Duke R. Ik zeg uitbreiden, omdat de KTM vooral leuk is voor weekendjes Eifel en de sportievere toerritjes, maar voor langere afstanden zou ik eerder voor een van de motoren kiezen waar mijn collega’s dit weekend in de Eifel op rijden. Voor dagelijks woon-werkverkeer vind ik ‘m net te Spartaans. Maar, ga je net zoals ik een weekendje naar de Eifel of elk ander motorparadijs, dan kan ik mij weinig betere motoren voorstellen.

Het vermogen kan maar met 1 woord omschreven worden: wow! De rijeigenschappen zijn na enig wennen erg goed en de elektronica is subliem. De motor is ondanks het bizarre vermogen dat mij keer op keer verbaasd zeker niet onhandelbaar. Verre van dat, de elektronica vangt een menselijk foutje zonder problemen op en de goed doseerbare remmen geven veel vertrouwen. Daarnaast kan je door de verschillende rijmodi het gedrag van de motor en de wegomstandigheden perfect op elkaar afstemmen. Ook kunnen de wheely liefhebbers hun lol op nadat de tractiecontrole is uitgeschakeld. Wil je graag in versnelling 1,2,3 en 4 de lucht in dan kan dat, en wil je powerslidend een bocht door, dan kan dat. Daar staat tegenover dat je de elektronica ook zo kan instellen dat je echt je best moet doen een wheely te maken of supermoto stijl een bocht te nemen. Voor ieder wat wils dus. Tel hierbij op dat de zithouding, op het gebrek aan windbescherming na, verrassend comfortabel is en je hebt een droommotor waar menig beginnend motorrijder met verlangen naar uit zal kijken. Tot de die tijd kunnen beginnende motorrijders ‘oefenen’ op een van de minder vermogende zusjes van de 1290 Super Duke R. Zo hebben wij ons tot dusver prima vermaakt op de KTM 125 Duke of KTM RC125 voor het A1 rijbewijs en de KTM 390 Duke of KTM RC 390 voor het A2 rijbewijs. Genoeg keuze dus en voor ieder wat wils.


Tekst: Hugo
Foto’s: Brikkels.nl
Bouwjaar: 2014

 

 




Opties

Lettergrootte:

Poll

Met de motor op vakantie?


Ja Nee

Contact

Vragen of opmerkingen? neem hier contact met ons op!

Motor Marktplein

Wilt u als dealer uw motoren aanbieden via het Motor-Marktplein dan kunt u zich hier aanmelden

KW - PK

KW
PK